Beste abonnee,
Soms handelt een mens nog één keer volgens een patroon dat innerlijk eigenlijk al uitgeleefd is. De man die nog eens gek doet, net voor hij trouwt. De vrouw die nog eens ruzie maakt, terwijl ze eigenlijk al oké is met wat er gebeurde. Het kind dat nog eens klaagt, maar puur voor de vorm.
Dit gebeurt, niet omdat die patronen nog werkelijk levend zijn, maar omdat ze hun eigen logica nog een laatste keer moeten doorlopen om algoritmisch tot voltooiing te komen. Alsof in het einde van een oude set instructies besloten ligt dat ze nog één keer moet worden uitgevoerd – maar ditmaal bewust.
Dit is wat mij aan het overkomen was bij de aanloop naar het cultuurcongres: de laatste uitvoering van een oude code, waardoor die code eindelijk zijn eindconditie bereikt. De laatste iteratie van een kunstje dat ik altijd al heb opgevoerd, waardoor duidelijk kan worden dat het kunstje niet meer nodig is.
Op 12 september, op teamweekend in het prachtige Zeeland, wist ik in m’n onderbewuste al dat ik het cultuurcongres zou annuleren. Het heeft me een dikke week gekost om te begrijpen wat ik toen reeds begreep, en via deze weg licht ik graag even het hoe en het waarom toe.
Eerst wat inleiding op het thema: over-leven. Dat doen we allemaal, en het begint vanaf onze geboorte. Het maakt op zich niet uit in welk gezin je groot geworden bent; steeds ben je in meer of mindere mate geprogrammeerd door de instructies waarmee je ouders zelf al geprogrammeerd waren.
Mijn overlevingsstrategie is altijd al geweest om alles perfect te willen begrijpen. Dit was mijn onbewuste redenering: als ik alles zou weten over hoe het Leven werkt, dan zou ik pijn helemaal kunnen vermijden. Dan zouden de klappen die komen, voorspelbaar zijn, en dan kon ik mij erop instellen.
Alleen: soms deelt het Leven klappen uit die buiten al je gekende algoritmes vallen, en zodoende alle variabelen herschikt. Dat zijn periodes van enorme turbulentie, waarin je oude programma’s niet meer werken en je puur op je vertrouwen in het Leven zelf aangewezen bent.
Zo’n klap kreeg ik op dinsdag 12 december 2023. Ik weet het nog goed. Die dag had ik een ervaring die mij met verstomming sloeg. Van de hand Gods geslagen. Een lel rond mijn oren. Toen begon een periode van extreme turbulentie, waarin ik het nieuwe probeerde in te passen in het oude – tevergeefs.
Wat die gebeurtenis was, is op dit moment niet zo van belang. Wanneer de tijd rijp is, vertel ik daar graag meer over. Wat nu van belang is, is dat die periode zich afsloot op zaterdag 12 september 2026. Dat is de dag waarop ik, zoals ik hierboven reeds zei, onderbewust al wist dat ik het cultuurcongres zou annuleren.
Toen op het teamweekend bleek dat de ticketverkoop, drie weken voor het event, uitzonderlijk traag aan het lopen was in vergelijking met onze eerdere events (waarvoor we steeds een cap moeten zetten op het aantal zaalaanwezigen), maakte ik me eerst nog sterk dat de zaal alsnog vol zou lopen.
“Geen zorgen, beste team, ik zie een volle zaal”, zei ik, maar dat was niet waar. Vroeger zag ik inderdaad in de aanloop naar de events reeds volle zalen voor mijn geestesoog. Zoals in Eindhoven, bijvoorbeeld, waar ik samen met Ferre de vertaling van prof. Huerta de Soto’s boek presenteerde. Maar nu?
Nee, ik zag die zaal nu zo leeg als wat. Ik schrok dus wat van mijn eigen ‘leugen’, maar hoe ging ik ermee om? In overdrive gaan! Het was namelijk altijd al mijn ervaring geweest dat vroeg of laat iedereen voor de bijl gaat als je enthousiasme opwekt. De waarheid is echter een stuk prozaïscher…
Die truc – het opwekken van enthousiasme tot de realiteit zich zo schikt dat het een ‘ego-fulfilling prophecy’ wordt (“fake it till you make it”) – mag dan wel een team half overtuigen om te blijven gaan, maar Mr. Market was niét overtuigd. Die zei onomwonden “nee”.
Dit had ik werkelijk nog nooit meegemaakt. En dan heb je te luisteren, en te onderzoeken wat het veld je hier toont. Het was een heerlijke worsteling met al mijn aannames, tot ik besefte dat dit een levend voorbeeld was van wat we in de satsangs “een bron-investering” noemen.
Een uitnodiging van het veld om een patroon te elimineren. Maar Brecht, wat met de annuleringskosten, en de demotivatie bij je team, en misschien zelfs het gezichtsverlies? Ik zeg: nonsens. In spirituele termen is dit geen mislukking, maar een bevestiging dat ik het oude niet jaar-op-jaar-op-jaar herhalen moet.
Want laat ons eerlijk zijn: wie zit te wachten op nog maar eens een congres over één of ander ‘nieuw’ intellectueel onderwerp? Gedurende 13 jaar heb ik alle hoeken en krochten van mijn linkerhersenhelft samen met jullie verkend.
Wie die tocht niet helemaal zou meegemaakt hebben, krijgt hier het overzicht op een drafje:
- Level 1 – Austrian Economics – Congres Eindhoven (2024): “Mind the Gap”
- Level 2 – Natural Law – Congres Utrecht (2023): “De bron van ons Recht”
- Level 3 – Jungiaanse Psychologie – Congres Beveren (2018): “Studiedag over 9/11”
- Level 4 – Gnostische Metafysica – Congres Antwerpen (2019): “De terugkeer van de Koning”
- Level 5 – Germaanse Geneeskunde – “Gezondheid, een andere hypothese”
Aan intellectuele analyse geen gebrek dus. Dat was mijn taak, gedurende die 13 jaar: besef brengen bij de mensen. Datgene wat mijn eigen linkerhersenhelft had kunnen analyseren aan u overbrengen, netjes in de compartimentjes van uw eigen linkerhersenhelft. Uw brein volproppen met kennis.
Maar dan nu een simpele vraag: is intellectueel besef genoeg om de wereld te veranderen? Is een debat over nog maar eens een extra onderwerp werkelijk datgene wat de tijdlijnen gaat doen schuiven in de richting van meer Liefde en overvloed? Verandert kennis gedrag automatisch?
Ik kan congressen blijven organiseren tot ik een ons weeg, en jullie kunnen je dan lekker in de rol van toehoorder passief te goed doen aan inzichten. Dat was mijn kunstje. En het was een prachtige tijd. Ik kon er mijn natuurlijke gaven botvieren, verdiende er geld mee, en kreeg er aandacht voor. Een droom, toch?
“Die Brecht, dat is toch een ongelofelijke kerel”. Dat heb ik zoveel keren gehoord. Fijn. Leuk. Tof. Maar wat verandert dat aan de realiteit? Mijn boodschap: willen we een nieuwe wereld, dan dienen we die kennis ook te belichamen. Er samen in zweten. Schouder aan schouder.
Dat kreeg vorig jaar al een begin. Toen organiseerde ik voor het eerst iets dat met recht en rede een expressie van de rechterhersenhelft mag genoemd worden: de Bewustzijnswervel. Een semi-artistiek project, met 17 sprekers, op 17 plaatsen, met 17 wervelaars, en 17 ademcoaches. Ongezien.
Safecapital was nog op zoek naar zijn identiteit, en dit was een experiment dat ik wou doen, los van financieel succes. En dat was het niet, want op het laatste moment besloot ik dat het event helemaal gratis zou worden. Het kostte mij uiteindelijk een kwart miljoen EUR.
Wat was het resultaat? Dat ik 989 mensen aan het wervelen heb gekregen? Ach, zoveel meer dan dat. De overvloed die ik daardoor losmaakte is met geen geld te meten. Nieuwe, prachtige mensen in mijn leven, waaronder een trits getalenteerde individuen die nu in mijn meta-team zitten.
Dat kunnen weinig tastbare resultaten lijken, zeker in een wereld die gebiologeerd is geraakt door geld. Maar de diepere wetenschap is dat geld louter dient om die gebieden van het leven te besturen waar Liefde zijn ‘bewustwordende’ werk nog niet heeft kunnen doen.
Dat inzicht omvat de essentie van Safecapital, wat een platform is dat de relatie onderzoekt tussen gematerialiseerd wantrouwen (geld) en wat we gemakshalve ‘gedematerialiseerd’ vertrouwen zouden kunnen noemen – Liefde of overvloed.
Begrijp me niet verkeerd. Peter en Tim staan vanzelfsprekend klaar voor u, als het gaat over het vinden van unieke financiële kansen, en de technische opvolging daarvan. Zij zorgen ervoor dat u op z’n minst “safe” kunt zijn in deze fiscale slavenplantage, a.d.h.v. bijv. edelmetalen en een pientere aandelenselectie.
De indeling van onze events blijft evenzeer wat ze is: de Lentemeeting is er om onze portefeuille op te volgen en CEO’s aan het woord te laten. De Nieuwjaarsreceptie is om te reflecteren en vooruit te blikken, en een vinger aan de pols te houden van bijv. (macro-)economische en geopolitieke verwachtingen.
Enkel: ik wil niet eindeloos iedere Herfstmeeting vullen met nog maar eens een “false flag” of een “conspiracy”. De inzichten zijn er nu. Het besef van de trucjes van de moderniteit ook. Gaan we erover blijven palaveren of kunnen we samen, actief en interactief, richting een betere wereld?
Wat zou een kerel met 5 diploma’s en een doctoraat nou bezielen om plots rond zijn eigen as te gaan draaien? Is de toestand dan niet ernstig genoeg? Jawel, net té ernstig. Laat ons niet enkel over geld – het slaventhema bij uitstek – spreken. Laat ons ook dromen. Concreet nu:
1) Het cultuurcongres van 2 en 3 oktober te Tilburg wordt geannuleerd. De mensen die een fysiek ticket kochten, kregen dat reeds terugbetaald. Ik had ondertussen ook een telefoontje met hen, en hun begrip verwarmde m’n hart. We hebben een fantastische gemeenschap hier.
2) Iedereen die betaalde voor de livestream mag in de loop van de week een complete terugbetaling verwachten. Merk je eind deze maand – geef het even tijd, a.u.b. – op dat dit toch niet gebeurde? Mail ons dan gerust even via support@safecapital.eu.
Niets van dit alles verandert iets aan de goesting en de toewijding waarmee wij de komende events zullen organiseren. Het eerste Safecapital-event op het menu is de Nieuwjaarsreceptie van 2027 en achter de schermen zijn we daarvoor nu al volop aan het plannen. Meer info volgt!
Ten slotte: ondertussen hebben we de organisatie van de BZW verzelfstandigd in een eigen Vereniging Zonder Winstoogmerk, vzw HALO. Op 11 november wil ik met dat team, en met jullie allen, er een wervelende editie van maken. Neem alvast even een kijkje op onze website.
Morgenavond, woensdag 23 september, leg ik om 20:00 uit in een online update waarom we dit jaar wervelen in Ieper. Door net voor aanvang op deze zin te klikken, kan je deelnemen aan die call. Wie ondertussen met praktische vragen zou zitten over de wervel, kan zich richten tot info@bewustzijnswervel.org.
Tot in den draai,
Dr. Brecht Arnaert
