De beste beslissing van mijn leven

Beste abonnee,

We schrijven 2013. Ik had als auteur een vennootschapje in België, en ik betaalde me blauw aan belastingen. Velen vertelden me dat ik mijn vennootschap bij de staat onder het auteursregime moest registreren, omdat die keuze fiscaal beter zou uitkomen. Als fiscale slaven elkaar beginnen te onderwijzen over hoe je minder katoen moet plukken in de belastingsplantage, dan is er iets heel erg rot in de samenleving. Hier klopt iets niet, dacht ik, en dus nam ik een boude beslissing: ik ga weg.

Maar naar waar? Eerst overwoog ik Paraguay en onderzocht ik ook wat rond Hong Kong, maar al heel snel besefte ik dat Europa mijn ding is, en sterker nog: de Lage Landen. Die culturele band kunnen behouden en ook blijvend kunnen ervaren, was belangrijk. Want dat is al meteen één van de eerste fouten die ‘een fiscale vluchteling’ maakt: denken dat een fiscaal paradijs ook een moreel paradijs is. Niks van: heel vaak zijn fiscale paradijzen net morele woestijnen en is er ergens iets misgegaan met die cultuur. Een land heeft een psyche, en de mate waarin je die psyche begrijpt, is de mate waarin je jezelf begrijpt.

Bulgarije begrijpen, dat kostte mij tien jaar: de erfenis van het communisme, het cynisme in de gehele Slavische wereld, en de diepe – maar ook gekrenkte – trots over hun antieke wortels: het speelt mee in elke taxirit, balansbespreking, en sociale uitdaging die zich er stelt. Maar de balans, voor mij dan toch, was ronduit positief: ik trof een land aan dat nog niet zeker was van zijn eigen kunnen, en 15 jaar later bloeit het. Er is nog corruptie, maar het is ongelofelijk wat een eerlijke marktwerking met mensen doet. De ondernemingszin komt terug, de creativiteit, en vooral: het pure plezier van zakendoen.

Dat ik aan zo’n land 10% belastingen mag afdragen, is voor mij dan ook een eer, en telkens wanneer ik kan, help ik Bulgaarse ondernemers een handje om ook hun business sterker te maken. Als je van elke 100 euro maar liefst 90 euro voor jezelf mag houden, dan heb je een incentive die magisch is. Het is namelijk niet zo dat een ondernemer die nieuwe cashflow krijgt, die weelde zomaar gaat consumeren – dat is het meest voorkomende oordeel van de fiscale slaven hier. Nee, als je 90 EUR mag houden van elke 100 EUR, dan begin je te dromen over hoe je jouw essentie nog beter in de markt kan leggen.

Dat zijn we compleet vergeten in de Lage Landen. Hier leeft het ondernemerschap in een bijna volledige contradictie met zichzelf. Terwijl ondernemen gaat over het beperken van kosten door creatief te zijn, moedigt het fiscaal systeem in onze Westerse landen ons net aan om zoveel mogelijk kosten te maken. Dan heb je van die ‘slimme’ collega-slaven die je vertellen hoe het belastbaar inkomen zo laag mogelijk te houden. Maar de rompslomp met papiertjes, die dan moeten bewijzen dat je vrij mag zijn, is psychologisch moordend.

Wie er echter aan denkt te verhuizen, mag het niet zien als gemakkelijkheidsoplossing. Iedere plek z’n problemen. Nee, wie er werkelijk aan denkt de stap te zetten, heeft nood aan een genuanceerde visie: past deze optie bij mijn profiel, en waar wringt eventueel het schoentje? Deze editie biedt zo’n genuanceerde blik op alle relevante factoren rond vijf heel diverse landen, van de hand van Yannick Lefever. Een hele mooie editie waar we trots op zijn, van een niveau dat we u willen blijven bieden.

Een editie voor wie nog aan het nadenken is. Want voor vertrekken valt er iets te zeggen, maar voor blijven ook, en voor een hybride-oplossing evenzeer. We zijn door low budget reisformules nog nooit zo vrij geweest om ons te verplaatsen: misschien dat geografische flexibiliteit net hetgeen is om na te streven. Zo overweeg ik na 13 jaar Bulgarije nu Spanje, aangezien ik daar maar 1% vermogensbelasting zou betalen. Misschien vloeit fiscaal vastzitten vooral voort uit een gebrek aan mentale flexibiliteit. Een vennootschap hier, een huis daar, het sociale leven nog ergens anders. De wereld wordt één dorp, en dan woon je toch liever rond het plein waar de andere creatievelingen zitten.

Изучаването на нов език понякога може да бъде трудно, но в крайна сметка се отплаща.

Brecht Arnaert